Die oorlog is verby

Die sterkstes van die sterkes uit die Suide het die groot veldslag gewen. Dit was ‘n bloedige stryd, maar die Leeus het manmoedig voortgeveg. Vroeg in die stryd het die Leeus ‘n Kwagga verloor. Dit was nie aspris nie. Reël is reëls sê hulle, maar ‘n Kwagga is gekwes sonder dat hy met voorbedagte rade ‘n Kruisvaarder laat vlieg het. 

Halftyd het sosiale media gegons. Die trop is afgeskryf. Maar ‘n gekweste Leeu is ‘n gevaarlike leeu en die Maanhare het dapper die oormag aangedurf. Vir oulaas het hulle alles gegee, blymoedig bly veg tot die laaste toe. 

Na die stryd het Groot Maanhaar Kriel se brul ‘n hartgebroke ondertoon gehad wat menigte ondersteuner aan ‘n lastige knop in die keel laat sluk het.

So het ons vandag afskeid geneem, van die jong Maanhaar De Klerk en ‘n paar ander wie se name die skrywer weens haar brose gemoedstoestand nie kan onthou nie en dan natiurlik van Hoofman Ackerman. Oor die afskeid is ons hartseer. Oor die verloor nie so baie nie, want die trots is soveel groter as die een verlore veldslag teen so ‘n sterk teenstaander. Ons salueer die Maanhare en Hoofman wat ons verlaat met ‘n traan en ‘n glimlag. Ons gee die gekweste Kwagga ‘n stywe druk en ‘n stywe dop. Hy is steeds ‘n Maanhaar en ons is trots op elkeen van die trop. 

Uit hierdie oorlog het ons baie geleer. Nou lê die Currybeker voor. Die trop lek dalk nou wonde, maar ons gaan opstaan en dan sal hulle weer sing: “En hoor jy die magtige dreuning. Oor die veld kom die wyd gesweef. Dis die Leeus weer in beweging, wat harte laat sidder en beef.” 

DIE FINALE AANSLAG IS HIER

Gistraand vra Ma my of ek kalmeerpille het. Ek is vir ‘n oomblik bietjie stomgeslaan, want my ma drink nie sulke goed nie. “Nee, hoekom vra Ma?” vra ek versigtig. “Ek wil dit vir jou en jou pa ingee voor die rugby. Julle het darem laasweek vreeslik te kere gegaan” antwoord sy.

“Dit gaan nie help nie” sug ek. “Ons gaan iets sterkers nodig hê.”

“Daar is ‘n bottel wyn onder in die kas” kom dit van Pa. “Nee, wyn is ook nie sterk genoeg nie” maak ek beswaar. Ons albei lag, want nie een van ons twee drink nie.

Die finale aanslag op die Leeuvesting is op hande. Nadat die Orkane uit die Suide laasnaweek druipstert huis toe gestuur is, het die vyand besluit om hul sterkste van die sterkes oor te stuur vir die laaste veldslag in die oorlog.

Vandag vind die finale bloedbad plaas. Die Leeus het versterkings ingeroep. DIE PARK  is uitverkoop. Die ondraaglike spanning van laas week, het plek gemaak vir ‘n gees van opgewondeheid. Bulle, Haaie en Cheetahs ondersteun die Leeus vandag, wel oor die algemeen, daar is mos altyd dwarstrekkers wat nie die son oor ‘n ander span se kop wil sien skyn nie. Feit van die saak is, dit is nie net die Leeuvesting wat in gedrang is nie, die land se eer is op die spel. Wen die trop hierdie oorlog, is daar hoop vir die Springbokke.

Die Maanhare skaar hul al heel week rondom Hoofman Ackerman. Leer vir oulaas by dié groot wysheer se voete. Hulle weet die afskeid is om die draai. Die lewe roep en hy moet verder reis.  Die trop is gereed. Getroue Leeu-ondersteuners kan vandag slegs op twee plekke gevind word, eerstens op DIE PARK en tweedens voor ‘n TV wat rugby uitsaai. Of dalk ‘n radio vir die wat opgegee het om ‘n arm en ‘n been te betaal net om rugby en herhalings te sien.

Die normale Saterdagdinge is aan die gang, maar kort-kort loer ek na die tyd. Kan nie vandag op DIE PARK wees nie, maar afskoptyd sal ek reg wees. Deel ek die opgewondenheid van my mede Leeus? Nie heeltemal nie. Soos die dag aanstap, bou die spanning op. Vieruur voel te ver. Vieruur voel te naby.

Hierdie is die maak of breek dag vir ‘n Leeuspan waarvoor almal ‘n paar jaar terug nog gelag het. Hierdie is die dag waarop Hoofman Ackerman gegroet moet word. Na vandag, wen of verloor, sal dinge nie weer dieselfde wees nie. Dis die einde van ‘n era.

Hoe dit ookal sy, vanmiddag gaan daar ‘n gebrul opklink vanuit Johannesburg wat die kranse onder in die Kaap sal laat antwoord gee. Hou senuwees hou, en mag al Leeuman Jantjies se skoppe kolskoot wees!

mufasa

Daar is ‘n oorlog op hande…

Ek is oorstuur, gespanne en glad nie myself vandag nie. Ons Leeuvesting word bedreig deur ‘n orkaan vanuit die Suide. Daar broei ‘n geweldadige veldslag. Die Leeus is onrustig. ‘n Mens hoor kort-kort die gebrul. Die tropleier probeer almal rustig hou, maar hy herstel nog van ‘n skermutseling met ‘n ander vyand. Van die ouer leeus onthou ‘n vorige nederlaag toe hulle geen ander keuse gehad het as om die orkaan te probeer stuit in die Suide nie. Dit was nat. Dit was koud. Hulle gril nou nog as hul net daaraan dink.

Die jonge welpies spring oorlams rond. Ene pote en ore. Hulle kan die spanning van die ouer garde aanvoel, maar adrenalien bruis deur hul are. Hulle is reg om te veg. Vandag is hul stryd met ‘n paar hardebaarde vanuit die harde, dor landskap.

Daarna vind die groot stryd plaas. Dis die Leeus teen die Orkane van New Zeeland. Regoor die land sit Suid-Afrikaners in afwagting vir die semi-finaal om te begin. Die meeste dink die Leeus het nie vandag ‘n kat se kans nie. Die Leeu-ondersteuners voel anders oor die saak.

Naels is alreeds stomp afgebyt nadat die kwarteindrondte meer moeilikheid as wat verwag is afgegee het. ‘n Langafstand, byna onmoontlike skop, van Maanhaar Combrink het die geveg beklink in die guns van die Leeus. Meeste ondersteuners ly steeds aan bomskok.

Nou is die groot geveg hier. Vele Leeus is van heinde en verre op pad na DIE PARK toe. Die wat nie die tog kon meemaak nie, dwaal gespanne deur hul huise. Kyk kort-kort of is die biltongbak nog vol, die koue goedjies gereed.

Die spanning is ondraaglik. Ek is in ‘n dwaal. Het dit al oorweeg om nie te kyk nie, maar dit sal hoogverraad wees. Die gedagte is onmiddelik verban. Vroegoggend gee Ma al vir my ekstra vitamienes. Sy kan sien die senuwees pla. “Hoe laat begin die rugby?” vra sy. “Half drie” antwoord Pa op sy weg kombuis toe. Hy voel ‘n stewige ontbyt sal dalk help vir die senuwees. “Twaalfuur speel ons ‘n Currybekerwedstryd teen die Griekwas” antwoord ek. ‘n Mens moet die Welpies se veldslae ook kyk.

“Ek hoop nie julle gaan weer so skree soos laasnaweek nie” opper Ma ‘n opinie. “Ek dink dit gaan vandag erger wees as net skree” waarsku ek byvoorbaat. Ma sug. Ek oorweeg dit om die wedstryd in stille meditasie te kyk met die klank af. Dalk sal my telepatiese golwe keer dat die bal nie weer teen die paal vasgeskop word nie…

Voëltjies sonder maniere…

Ek beskou myself as ‘n natuurliefhebber. Ek is mal oor die berge en die see, die veld en die Kruger Wildtuin. Diere moet so ver moontlik in hul natuurlike habitat kan beweeg. Vry. Geblikte leeujag maak my hoogs die wetter in. Ek gun elke dier sy vryheid. Ek meng nie in met voëltjieneste nie en sal my bes doen om lewende wesens te beskerm. ‘n Mens kan sê ek het respek vir die Natuur en alles daarin.

Al wat ek terugvra is dat die blessitse voëltjies bietjie respek vir my eiendom ook toon. Maar hierrond het die goedjies geen maniere nie. My Yankee, Mich, staan onder ‘n afdak wat hom teen wind, reën en son moet beskerm. Almal weet ek is baie erg oor hierdie volbloed Ford van my. Dis nou almal behalwe die voëltjies. My ma se tuin is mos ‘n paradys, selfs in die winter. Hier is baie bome, blomme en water, boorgatwater. Wintermaande neem al wat ‘n insek en voëls van verskeidenheid vere hul intrek in die tuin. Dis goed. Dis reg. Ek gun hul dit. Maar waarom, oh waarom, moet hulle nou op myse Mich hul witmerke los? Die Venture staan neffens hom, maar nee, hulle kies die bloue uit!

Ek is nie ‘n geweldadige mens nie. Bietjie humeurig dalk, maar nie geweldadig nie. Dus sal ek nou maar eers die vredevolle weg volg en daagliks ‘n deken oor Mich gooi. Ma sê dis oor die bome in die straat nie blare het nie, oor dit winter is. En ek moet sien hoe lyk dit by die sementblad waar die tuintafel en stoele onder ‘n boom met blare staan. In die Lente sal die geveerde vriendjies weer pad vat. Ek hoop so, anders gaan ek in die wêreld se grootste voëlverskrikker ontaard!

yankee

Hulle noem dit ‘n bachelorette…

Bevind ek my by ‘n bachelorette partytjie. Dit was nou ‘n gedoente van ‘n ander aard. Kyk, die jongklomp het lank beplan aan die aksie oor whatsapp groepe en twee provinsies heen. Die gehuurde woonstel in die Strand is verfraai en daar is tot middernag die aand voor die okkasie nog beplan, en versierings aangebring. 

Ek was tuis in genoemde woonstel en het dus alles eerstehands beleef. Die voornemende bruid is getooi in ‘n fraaie uitrusting kompleet met ‘n kroontjie. Die voornemende bruidsmeisies het almal blou tutus met t-hemde aangehad wat duidelik hul rol in die opkomende troue verklaar het. Die bruid se ma het gesorg dat daar genoeg kos en drinkgoed was om die lot jongelinge besig te hou.

Om almal min of meer tot orde en sitplek te kry het ‘n rukkie gevat. Dit was soos ‘n gezoem van ‘n duisend bye soos almal eers probeer uitsluitsel kry oor wie ken nou vir wie van waar af en presies wanneer gaan hulle plaas toe vir die troue. Troue is in September, op ‘n plaas in Mpumalanga, oor ‘n langnaweek. So dis nie sommer van Saterdag ry troue toe en terug nie. 

Ek het sitplek langs die venster in die hoek ingeneem. Een oog op die see (ek is ‘n Gautenger, ek moet na die see staar as ek die kans kry) en een oog op die opgewonde skare. 

Hulle skop toe die middag se verrigtinge af met “bra pong”. Ja, toemaar tot die vorige aand was ek ook in die duister oor so ‘n speletjie se bestaan. Hulle het ‘n pienkbord met pienk vlaggies gehad. Op die bord was ‘n verskeidenheid van bra’s vasgesteek, bakkiekant na bo. Die idee was om plastiese balletjies van ‘n afstand in die genoemde onderklere te gooi. Gooi ‘n persoon mis, moes hulle een of ander ding van alkoholiese inhoud sluk. Ek en drank loop nie ‘n vrienskapspad nie, en ek ken my gooi vermoë. Die dat ek toe nou nie deelneem aan die eienaardigheid nie.

Volgende op die program het hulle verskeie rolle toiletpapier te voorskyn gebring. “Deel in groepies van so 3 tot 4” het een van die vele organiseerders verklaar. “Elke groep moet ‘n model kies en vir haar ‘n trourok ontwerp uit toiletpapier.”

Vat hulle natuurlik ‘n goeie tien minute om in 4 groepe te deel. Die voornemende bruid skuif gemaklik agteroor en trek haar selfoon nader om foto’s te neem. Sy is die beoordelaar. Ek sit my sit gemakliker. Hier kom ‘n ding.

Teen ‘n verbasende spoed is vier van die jonge dames in bruidsuitrustings getooi. “Julle mag nie afkyk nie”, en “moenie ons papier vat nie” het so nou en  dan opgeklink. Uit die kamer waar ek later my lyf moes neerlê het ‘n onrusbarende gegiggel opgeklink. Uiteindelik was al die “bruide” sierlik getooi in dubbellaag wit en kon die beoordeling begin. Dis toe dat “bruidjie” nr 4 haar verskyning uit my kamer maak. Hulle het vir haar, sal ons dit konserwatief stel, mildelik besprinkel met blou blinkertjies. Die meeste op haar, maar die res het noodwendig op die mat en my tas beland. Voorwaar ‘n blink plan.

Teen die tyd wat die amperse bruid haar hoogs bloosbare geskenke begin oopmaak het, moes ek die jolige groepie groet op pad na ‘n ander afspraak. Hulle het later verder by ‘n kuierplek gaan partytjie hou. Ek verstaan steeds nie die doel van die hele bachelorette gedoente nie, maar blykbaar het hulle dit geniet. En dis seker al wat saakmaak.

Amper raak ons paniekerig

Die Saterdag toe trek daar mos so ‘n koue oor die Kaap. Dit reën so ‘n saggies saggies buitjie op ons weg na Stellenbosch. Dis nou ek en Ronél. Bietjie vroeër as die res. Dis die dag van die kombuistee piekniek op Spier Landgoed. Dis nie sommer enige kombuistee nie. Dis Margi van Ronél en Piet wat gaan trou. Dié dat dit nou juis ons is wat vroeg ry. Moes seker maak alles is reg en volgens plan. 

Ons het reeds die saaltjie gesien waar hulle ons belowe het hulle sal tafels en stoele indra vir as dit reën. Ons koers dadelilk na die einste plek toe, want in hierdie weer gaan niemand buite piekniek nie. Soos ons die deur oopstoot begroet ‘n stilte ons. Daar is niks. Saal is leeg. “Ek gaan die vrou soek. Wag net hier” sê Ronél. Nou ken ek ook vir Ronel al jare en so weet ek nie of moet ek bid vir haar vir kalmte of ‘n wonderwerk wat die saal hier vlak agter my skielik vol tafels en stoele gaan maak nie. In my besluitloosheid staan ek toe nou maar net daar half in die reën, half onder die dak in. Knyp al die pakkies en handsak en goete vas. Eindelaas kom Ronél terug en so selle tyd verskyn ‘n man hier van agter af. Hy vertel hy werkskaf al van 8 uur af en alles is in orde. En ek dog, regtig? Daai skuur is dolleeg, maar toe stap hy by die plek se sydeur in en by die ander sydeur uit, binne-in ‘n ander gebou in. Swenk links tussen twee deure in.  Eers toe die kaggelvuurtjie se hitte my omvou, begin ek te verstaan wat hy sê. Dis ons nuwe lokaal. Dis mooi. Dis gesellig. Daar is gemakstoele en lekkersitbanke. Ons is albei skoon lighoofdig van verligting. Die twee tafels met wit tafeldoeke en ‘n enkele protea is mooi, maar die ietsie ekstra kort. Ronél werk met ‘n plan. Ons het nie verniet ‘n vinnige stop langs die pad gemaak nie. Ons strooi drie pakkies gekleurde lekkergoed op die tafels uit met so ‘n paar plaasvars aarbeie tussenin. Net klaar toe kom daar ‘n groep verby op toer deur die fasiliteite. Hulle is beïndruk met die kleurvolle tafels. Dink seker dis die landgoed se handewerk, want die selfone kliek kliek en foto’s word geneem. Ons lag. Soek alweer koffie. Die mandjies met kos arriveer. Die gaste ook. Die kuier begin. Ons beloer die mandjies. Hier moet ons plan maak. Mense kan mos nou nie soos by ‘n gewone piekniek om ‘n mandjie ‘n groepie sitmaak nie. Ons hark vir René en van die niggies nader en begin uit te pak en te herorganiseer. Vinnig-vinnig omskep ons ‘n tafel in ‘n feesmaal. Die binneshuise piekniek word verklaar tot ‘n sukses. Later staan  die manne bietjie eenkant toe dat die vroue in een hoek eers al Margi se kombuistee geskenke kan bewonder. Na ete, met die meeste gaste weg en die laaste rekening betaal, skep ons vir ‘n oomblik asem in die tuin. ‘n Reënboog skitter helder deur die wolke. Die luggie is koud, ons harte warm. Dit was ‘n besonderse oggend ten spyte van ons amperse paniekaanvalle oor die leë skuur die oggend.

Een piekniek op die ander

Ek het op ‘n Woensdagoggend van die vliegtuig afgeklim. En van die oomblik wat ek die lughawegebou binnegstap het, het die groot gesels en lag en eet begin. Ek en Ronél wat aanmekaar praat en Piet wat kopskud, saamlag en halt roep as ons te veel koffie drink en koek eet. Dan drink hy rooibostee en gryp ‘n appel en dreig om te gaan fietsry. En ons lag en kry nog iets om te eet. Ek het plegtig verklaar ek sou fietsgery het as dit nou nie was vir die ou sportbesering aan my knie wat ek eens op ‘n tyd op Ellispark opgedoen het nie. Ek sien Piet glo nou ook nie heeltemal my storie nie wat ook ‘n goeie ding is want dis nou weer sommer een van my eie stories. Oor ek nie behoefte aan fietsry het nie. Maar so omtower ons elke ete in ons eie piekniek. Betree ons ‘n eetplek dan soek Piet vis want in die Kaap moet mens vis eet. Ek  stem saam. Ons kan weer vleis eet daar bo in die binneland. Intussen het die jongklomp laasnag met ‘n laat vlug gearriveer. Hierdie is mos die groot naweek vir Margi se kombuistee en bachelorette. Van kombuistees verstaan ek, maar die bachelorette storie moet seker iets wees wat daar van Amerika af oorgewaai het. Presies wat dit behels en of mens nou enigsins daaroor kan berig dit weet ek ook nou nog nie. Gaan haal Piet en Ronel toe nou die jong dames op die lughawe en ek plak my met boek en pen in die woonstel neer. Ons het mos so perongeluk besef dat daar nou nie plek vir almal plus bagasie gaan wees nie. Was hier by middernag toe is die twee terug. Die jongklomp veilig ingeboek in ‘n woonstel in die dorp en om  dit te vier maak ons koffie en hou ‘n middernagfees. Dis nou ek en Ronel, want Piet het gesê hy gaan slaap. Vroegoggend, wel vroeg vir die Kaap so by 9 uur, probeer Ronel vir Margi in die hande te kry, want die oorspronklike plan was ontbyt om 10 in Gordonsbaai. Ons drink twee koppies koffie voordat daar uiteindelik antwoord is. Kom ons toe agter die jonge dames (almal tussen 21 en 29) het nie laasnag gaan slaap nie. Hulle het gaan kuier. Kry uiteindelik die hele kaboedel hier by 12 uur bymekaar. Ai om darem weer 20plus te wees. Hulle lyk nie eens ‘n bietjie slaapverlore nie. Kwetter vrolik en aanmekaar en vertel in groot detail van al hul nag avonture. Totdat een so op ‘n stadium opmerk: “nou het ons alles vertel en ons het dan in  die motor mooi geoefen wat ons gaan sê en nie gaan sê nie.” Die opgewondenheid was net te groot. Vanmiddag moet die bruidsmeisies gaan rokke aanpas voordat die groot kuier voortgesit kan word. Ek lag vanoggend vir die arme bruidegom in wording. Die land toe mos langs my met die ete saam en hy is toe nou totaal verstom oor die nagtelike avonture. “En ek  sit by die huis en speel op my playstation. Ek het 10 uur al ‘n lekker slaap liefie boodskap gekry” sê hy en kyk skoon verdwaas na al die jonge dames wat nog eenstryk deur almal tegelyk praat. Margi se broer, Pieter, was saam met die dames uit. Selfaangestelde beskermheer en lyfwag. Dis darem sy ousus en niggies. Iemand moet ‘n oog hou. Maar so is Pieter toe selfoonloos. Die meisies het sy selfoon. Hulle eis sy kode, want hulle vermoed die man het videos geneem van die kuier en ja, dit moet nou summier afgevee word. Gedagtig aan Margi se kleine motortjie wonder ek toe nou hoe het hul almal by die kuierplekke gekom, want ek hoor toe nou van meer mense as die teenwoordig. “Ons was almal in Margi se kar” verseker hulle my. “Hoe?” vra ek, want dit lyk vir my na ‘n saak van onmoontlikheid. “Pannekoekstyl. Die laaste een het deur die venster ingeduik en bo-op die ander gaan lê.” Die prentjie is een te veel vir my. Ek lag. Draai dan na Margi. “Hoe het jy bestuur?” vra ek. “Moeilik” haar antwoord. Later sit ons ouer garde, ek kan nie glo ons is nou die ouer garde nie, en ons lag van vooraf oor die “kinders” se dinge. “Ek sou graag die pannekoekstyl wou sien” sê ek. “Ja” sê Piet, maar dan skud hy sy kop. “Nee, dis beter ons hoor eers na die tyd van die dinge. Nou kan ons almal lag daaroor. As ons daar was, was ons net bekommerd.” Ronel stem saam. “Ek het so lekker geslaap gistraand, want ek het gedink die klomp kuier in die woonstel. Dit klink my die Engeltjies het weer oortyd gewerk” sê sy. Ons drink maar nog ‘n koffie en wonder wat hulle volgende gaan aanvang…

Laatmiddag op die strand

Die see hou mos ‘n bekoring in vir ‘n binnelander. So kuier-kuier ek in die Kaap vir ‘n paar dae. Ons is bedrywig. Gou Stellenbosch toe. Dan winkels toe. Nog gaste kom vanaand in met die vliegtuig. Laatmiddag verklaar my vriendin dis rustyd. Hulle gaan bietjie skuinslê. Ek oorweeg dit, maar die see is dan net ‘n paar tree ver… Ek loop tussen die baie duur wonings al met die voetpad langs tot ek uiteindelik by die see kan kom. Vir lang minute staan ek net en staar. Drink my siel die ewige geruis van die water in. Die huis, werk, probleme word al kleiner en kleiner. Asof die oseaan alles anders stil maak in my binneste. My voete kla my na ‘n rukkie aan en ek gaan sit. Skoene in die sand. Ek kan nie ophou kyk nie. Al waai die wind koud teen my gesig. Is die sementblad hard. Die ewige gedruis. Die branders wat kom en gaan. Oorheers alles anders. ‘n Vrou praat skielik agter my. Sy wonder of ek nie haar hond gesien het nie. Hy het uitgekom, is al doof en 14 jaar oud. Ek het nie. ‘n Man, vrou en ‘n seun kom oor die klippe aangeloop. Twee klein seuntjies speel in die sand. Hul ouboet gooi klippe in die water. Die man, vrou en seun kom al hoe nader.  Boetie loop met ‘n sak. Kaalvoet. Denim opgerol. Hy soek tussen die klippe waar die branders die strand lek. Tel iets op. Gooi neer. Soek weer. Die man het ‘n plastiese bak in die hand. Loop ook en soek. Plat skulpe lyk dit vir my. Die seuntjie is al redelik nat, maar dit pla nie. Soos hulle nader kom, hoor ek hulle praat Nederlands. Die son sak laer. Ek besef ek sal my sementroon moet verlaat. Verder af staan ‘n visserman met kortbroek aan in die water. Lyk nie of die koue water hom pla nie. Terug op die paadjie gewaar ek weer die vrou wat haar hond gesoek het. Sy het hom gekry. Hy is nat. “Glad you found him” glimlag ek. “Yes he was sitting in the mud in the tunnel.” En dan vertel sy my eers van die vorige keer toe hy ook pad gevat het. Toe het hy 500 m die see in op ‘n klipbank beland en hulle moes hom al die pad terugdra strand toe.  Hy is oud sê sy. Sy dink hy het dementia. Ek vryf oor die Chau se kop. En onderdruk die gedagte van die veearts met die spuitnaald in sy hande en my hond. Loop verder. ‘n Trop tarentale wei waar ‘n span werkers heeldag grasblokke gepak het. Steur hulle glad nie aan my wat tussen hulle verbyloop nie. Vlak voor die woonstel waggel twee wilde eende kordaat oor die pad. Binne is dit stil. Die mense slaap nog. Agter die woonstel is ‘n dam. Die eende gesels luidkeels met mekaar. Die berge lyk rooi in die laatson. Ek hoor nog voëls kwetter. Hoor die water van die mensgemaakte fonteintjie in die dam. Totale rustigheid. Vrede. Stilte. En ek wens ek kon nog langs die see sit. 

Die lang wag…

Ek het nooit voorheen besef hoe depressiewe plek ‘n veearts se wagkamer kan wees nie. Die mense wat vanaand wag is nie praters nie  Almal doodstil. Een kind op die stoep wat wonder oor hoe sy iets in Engels moet sê. Oorkant my ‘n jong meisie met ‘n sonrok aan. Dit was vandag verbasend warm vir die middel van Julie. 

Pa sit in die Venture en huil. Nooi is agterin. Blaf vir die ander honde, maar te swak om soos in die ou dae op die sitplek te klim of oor dit soos wat haar gewoonte was.

Die bank waarop ek sit is koud, hard, en lelik. Ek het nog nooit van die plek gehou nie. 

Ek het geweet die dag gaan kom. Die groot besluit. “Ek stuur haar vir jou Nico. Vir jou en Chicky en Heidi.” 

Die wag raak lank. Doen ek die regte ding? Ek weet daar is mense wat my gaan oordeel oor die besluit. Maar Here ek kan nie meer nie. Sy het seer. Sy loop swaar. Sy kreun heelnag. 

Die mense langs my het begin praat. Die bruin pointer het ‘n lap om die agterbeen. Sy is duidelik nie meer lus vir wag nie. Die pekinesie sit doodstil. 

Ek sit. Ek wag. Die man raak ligweg ongeduldig met die pointer. Die pekinees se baas  skuif sy voete weg. “Ons wag al ‘n uur en ‘n half” sê die een vrou. “Is oor hier net een veearts is vandag” beaam ‘n ander. 

Ek kan nie môre terugkom nie. Ek vlieg môre. Vroeg opstaan. Donker ry. 

Die bankie word harder, kouer en leliker. Ek het nog nooit van die plek gehou nie.

Die pointer is terug. Haar tande klap op mekaar soos Nooi s’n gedoen het toe sy destyds die ligte beroerte gehad het. Ek hoor haar nie meer blaf nie. Dalk slaap sy. Sou Pa nog huil? Ek wil nie opstaan nie. Sit maar hier op die harde, koue, lelike bankie. My kakebeen begin pyn. Ek besef my tande is opmekaar geklem. Probeer ontspan en voel hoe die knop op my maag stywer span. My oë brand. 

Dis nie die eerste keer wat ek hierdie besluit moes maak nie. Nico se laaste hond gaan vandag na hom toe. Ek is vir ‘n oomblik sommer kwaad vir hom. Oor ek die een is wat op harde, koue bankies moet sit. Eers voor ICU daai Donker November van 2008. Heidi het hulle met die honde ambulans kom haal in 2009. Chicky moes ek self vat al die pad van Graskop af Sabie toe. Daardie bankie was ook hard. 

En hier sit ek alweer. Sy was nou die dag nog ‘n spelerige puppy. Die dekade tussenin het daar so baie gebeur. Was daar so baie wat ek moes groet. 

Vier mense oor in die wagkamer. Die bankie is koud en hard en lelik. Ek het nog nooit van die plek gehou nie.

Die pointer kom stert in die lug uit. Sy gaan huis toe. Die man tel sy pekinees op en dra hom deur die lelike deur na die veearts toe. 

Op die ander bank nou net ‘n Engelse oom oor. Hy het sy dikraambril op. Ek kan nie sien of het hy hond of kat by hom nie. 

Sal ek nou vir Pa solank gaan roep of sal ek maar bly sit? Nooi was nog altyd gek oor die Venture. Wou van babadae op die passasiersitplek sit. Sy kan nie meer daar opklim nie. 

Die rede hoekom ek nou al meer as ‘n uur op die harde, koue, lelike bankie sit. Ek het nog nooit van die plek gehou nie. 

En toe bel ek maar…

Ek sit netnou en staar na die rekenaarskerm. Was nie ‘n leë skerm nie, die rekenaar was oop op bakkiesblad, want dis my werk. Ek het so paar plekke se bakkiesblaaie wat ek in stand moet hou, maar die motivering ontbreek. Ek staar in die niet. Ou Sperdatum slyp alweer sy swaard, Verbeelding sit in ‘n hoekie en huil en Kreatiwiteit lê met haar kop onder ‘n kombers. Skrywersblok sit sommer so breed met sy vet boude op my sleutelbord.

Ek besef ek sal iets drasties moet doen om in beweging te kom. Ek luister na my gunsteling motiverings liedjie, “The Official Lions Rugby Anthem”.

“We are the Lions, oh-oh
We like to move like that, like that
We are the Lions, oh-oh
We like to move like that, like that
This is the time, this is the place
Where we roar! The place where we win!
Dit is die tyd, Dit is die plek
Siyabhonga! Siyaphumelela!”
Dit help nie vandag nie. Maak nog koffie, werk ook nie. Paniek loer al om die deur. Die oggend tik verby.

Eindelaas bel ek ‘n vriendin van my in Graskop. “Gerdatjie, wat vang jy alles aan?” En ons begin gesels. En so tussen die gesels deur lag ons baie. Vir ‘n wyle is al haar werk en my werk vergete. Maak die swak finansies en al ander dinge wat mens grond toe wil rem nie meer saak nie. Want ons lag. En ons weet ons sien mekaar volgende week weer. In die Kaap. Oor twee maande trou haar dogter en volgende naweek is daar ‘n paar dinge wat gedoen moet word.

Toe ek uiteindelik die foon neersit, toe voel ek beter. Sommer stukke beter. Oor die lekker lag. Oor twee vriendinne wat sommer net mekaar verstaan. Paniek het intussen in die gang gaan sit. Kreatiwiteit se hare staan wild op haar kop, maar ten minste het sy al kop onder die kombers uitgesteek. Sperdatum mik-mik na my nek toe met die skerppunt van sy swaard, maar steek gelukkig vir Skrywersblok raak. Die twee stoei op die oomblik onder die tafel, die dat ek darem nou gou bietjie kan skryf. Verbeelding huil nie meer nie. Nee, sy sit nou en beplan die klerekas vir die week in die Kaap!

Van werk is daar nog geen sprake nie, maar ons vorder darem…

girl-on-phone-laughing